VETËMOHUES

Maratonistit tetovar-Ademit

Kafenë e zezë të mëngjesit si rëndom

e pi në zyrën e punës, n’meditim

dhe ndoshta si njëfarë paradisponimi

për punë të rëndomta ditore, po thom

apo nganjëherë edhe për ca inspirim

për ndonjë poezi a të shkencës shkrim.

E sot: 28-shkurti-2008, dalloi,

dita e ejte me diell dimëror agoi, e

më gjeti në restorantin “ARBI”, n’kërkim

të mikut a shokut për një bashkëbisedim.

Hyra aty, ku njerzit harojnë hallet vetëm për pak

takova dy shokë; njëri mori kafe të zezë për merak

ndërsa tjetri tejkanoz, me akull porositi wiski-konjak

ndërkaq, i treti i panjohur për mua aspak !

me gjysmë gote lëng portokalli, i qetë, fare çunak

nuk ma mori mendja se çka fshihet pas trupit të tij,

i vendosur e vetëmohues, djaloshi marathonomak.

Ai, për nder të pavarësisë së Kosovës, dje, vetmas

kishte vrapuar marrshutën prej 107 kilometrash,

gjatësi kjo, e kaluar në vrap, malores e rrafshinës

i nisur n’mëngjes nga Universiteti i Tetovës,

e takuar me shokë në Sheshin e Pavarësisë, aty

në qendër të Prishtinës.

Maratonisti i zellshëm, ky djalosh i ri

gjatë vrapimit heroiko-stoik për tek Mëvetësia

kishte hëngër dëshirën e flaktë!-për vete Tagji,

madje, pa ndaluar tek ndonjë burim freskimi. Ah, Liria !

etjen ia kishte shuar djersa e kripur e ballit të tij

nga etja që kishte, bërtiti me sa kishte fuqi

Le të rrojë Pavarësia!

28, shkurt, 2008

Restorant ARBI, Tetovë